Ekki nóg með að fyrirsögnin sé falleg, heldur hef ég einkar gaman að því að tjá mig um það sem hneykslar mig. Tvennar fréttir síðustu viku hneyksla mig.

1.
Hvað ætli sé hægt að gera fyrir peninginn sem 10 litlir flatskjáir kosta? Árna Johnsen er líklega nákvæmlega sama, það sem honum fannst hið mesta þjóðþrifamál var að gefa 10 flatskjái til handa föngum í hegningarhúsinu á Skólavörðustíg. Ég hélt alltaf að hegningarhús og fangelsi væru frelsissvipting, að menn húktu í sínum klefum og reyndu að skammast sín fyrir það sem þeir hafa gert og að dagblöð væru næg upplýsingalind frá samfélaginu í kring. Svo er greinilega ekki. En þá hefði maður haldið að gömul sjónvörp væru nóg fyrir fangana til að horfa á ... nei þá hefðu þeir sennilega ekki náð háskerpuútsendingum.

2.
Konur eru konum verstar. Það mætti halda að stelpurnar í íslensku knattspyrnunni væru rétt að skríða á fermingaraldurinn miðað við hvernig þær hegða sér. Að þær hafi virkilega fundið hjá sér þörfina til þess að taka sig saman um að kjósa ekki Margréti Láru Viðarsdóttur sem bestu knattspyrnukonu landsins. Það eina sem ég get sagt við þessar konur er: Hver andskotinn gengur að ykkur? Þið eruð ekki í leikskóla, nú veit ég ekki hvort Margrét Lára sé svona óþolandi montin eða hvað það er en hún er bara klárlega sú langbesta í fótbolta á landinu og ég hélt að kosningin snerist um það. Það segir margt um hana að hún var ekki mjög áberandi í sumar en samt bætti hún markametið sitt frá því í fyrra og stóð sig frábærlega með landsliðinu í leikjum þeirra fyrir EM 2009. En sandkassinn hafði orðið.